Kastelen, Residentie's, Bezittingen, Huizen en Verblijven
|
Kastelen, Residentie's, Bezittingen, Huizen en Verblijven |
|
Adellijke Bezittingen
Diez heeft - als Oranjestad - meer in huis dan uitsluitend het Slot Oraniënstein en de Grafelijke Burcht. Een interessant gegeven is de Stiftskirche. Deze kerk werd in 1289 gegrondvest door de toenmalige heerser Graaf Gerhard de IV van Diez. De kapittelkerk is sinds de Reformatie van 1564 een evangelisch Godshuis. De kerktoren heeft geen klokken daar deze na de uitbreiding door de Vorstin van Nassau-Dietz in de toren van het Grafelijk Slot zijn gehangen. Gedurende vele eeuwen diende de kerk als grafkerk. Vele zerken doen hun verhaal over degene die daar begraven liggen. Deze kerk is zeer bijzonder omdat zich hierin het praalgraf bevindt van Vorstin Henriëtte Amalia, Prinses van Anhalt-Dessau, Prinses van Nassau-Dietz en ook Prinses van Oranje. Het is een prachtig gebeeldhouwde sarcofaag gemaakt van blauwgrijs Lahn-marmer. De fraaie figuren op deze grafkist weerspiegelen de oude glorie van weleer. De dochters, zijn ook hier ter ruste gelegd en daarvan bevinden zich de kisten in de oorspronkelijke grafkelder. Een zeer eenvoudige afdekplaat geeft in het midden van het gebouw aan, waar zij te vinden zijn. |
||
Linkerzijde Sarcofaag |
Wapen Nassau |
Rechterzijde Sarcofaag |
De fraai gebeeldhoude sarcofaag van Vorstin Henriëtte Amalia, Prinses van Anhalt-Dessau, Prinses van Nassau-Dietz en ook Prinses van Oranje is een uniek stuk kunst. Het werd vervaardigd door een meester-beeldhouwer (naam onbekend) uit het zogenaamde Lahn-marmer. Dat marmer is veelal blauwgrijsachtig van kleur en komt veelvuldig in de omgeving voor. Het was een van haar bronnen van inkomsten. Zij had testamentair laten vastleggen dat haar tombe zo gemaakt diende te worden opdat deze niet kon worden geopend. Plunderingen van een graf gedurende een oorlog, was in die tijd heel gewoon. Wegens noodzakelijke en verregaande restauratiewerkzaamheden aan het innerlijk van het Godshuis, werd de sarcofaag van de Vorstin uit de oorspronkelijke grafkelder gehaald. In 1910 werd de sarcofaag uit de grafkelder gelicht om naar een van de zijbeuken te worden verplaatst. Daarbij diende de marmeren kist - wegens een te groot gewicht - te worden open gezaagd. Dat heeft men uiterst voorzichtig gedaan. Aan een paar kleine plekken op de sarcofaag is dit nog te zien. De vermolmde kisten van haar dochters zijn tegelijkertijd vervangen door nieuwe en deze zijn teruggeplaatst in de originele grafkelder. De opening werd vervolgens afgedekt door een simpele steen waarop in het Duits staat vermeld Fürstengruft. |
||
Voorkant Sarcofaag |
|
Laatste rustplaats |
Ook in dit gebied is te vinden de geboorteplaats van Prins Willem I 'de Zwijger' van Oranje, toen nog eenvoudig Graaf van Nassau. De Graaf werd geboren op het kasteel Dillenburg. Het was het bewogen jaar 1533. De belangrijkste gebeurtenissen geven wij hieronder weer:
Geboren
Overleden
|
||
Dillenburg is een gezellig oud stadje aan de Dill, een riviertje dat bij Wetzlar in de Lahn stroomt. Het ligt de Duitse deelstaat Hessen, gelegen in het district Lahn-Dill-Kreis. De stad telt 24.263 inwoners.Ooit troonde bovenop de 292 meter hoge stadsberg het machtige slot Dillenburg, dat triest genoeg tijdens de Zevenjarige Oorlog in 1760 door de Fransen grondig werd verwoest. In slot Dillenburg kwam in 1533 Graaf Wilhelm von Nassau ter wereld. Hij was de man die later de geschiedenis in zou gaan als Willem I 'de Zwijger' van Oranje. Het stadje was zodoende de bakermat van het Nederlandse Koningshuis. Tussen 1739 t/m 1806 en 1813 t/m 1815 resideerden hier ook de Vorsten van Oranje Nassau. Tot 1815 was Dillenburg in eerste instantie een stad van ambtenaren en overheidsinstellingen. Het dankte zijn welstand lange tijd aan de mijnbouw, hoogovens, tabak- en leerindustrie. Veel van dat industriële verleden leeft voort in de vele fraaie vakwerkpanden. |
||
Wilhelm's Toren met standbeeld |
Wilhelm's Linde |
Ontmoetingsplaats |
| Links: Wilhelm's Turm (Ned. Willem's Donjon) met het standbeeld van Willem I, Graaf van Nassau-Dillenburg, de latere Prins Willem I 'de Zwijger' van Oranje. Midden en Rechts: Deze Wilhelmslinde is al erg oud en dus redelijk kostbaar te noemen. Ter bescherming van de boom is er een hek om geplaatst. Onder deze lindeboom die voor het Hoofdportaal van het Oude Slot Dillenburg heeft gestaan, ontving op 17-04-1568, Willem I van Oranje een Nederlandse Afvaardiging, die hem de smeekbede overhandigde om het volk te redden en de Nederlanders te leiden. Helaas is de echte boom er allang niet meer. De linde die op de foto staan is een nazaat van die boom. Edoch ook al flink bejaard. | ||
| De connecties tussen het Huis Van Nassau-Dillenburg en Nederland werden al vroeg gelegd. In 1331 trouwde Graaf Otto II van Nassau met Adelheid van Vianden. Vanaf dat moment was de Graafschap Vianden, gelegen in het huidige Groothertogdom Luxemburg, samen met andere Nederlandse bezittingen eigendom van het Vorstenhuis Van Nassau. Willem van Oranje kwam - zoals reeds geschreven - in 1533 ter wereld op slot Dillenburg. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog tegen de Spanjaarden (1568 - 648) keerde hij in 1567 in ballingschap terug naar het slot. Van hieruit organiseerde de Prins de bevrijdingsstrijd tegen de Spaanse overheersers. Op slot Dillenburg werd in 1568 ook zijn zoon Prins Maurits geboren, die later naam zou maken als veldheer en legerhervormer. |
||
Helaas is van slot Dillenburg waar de wieg van Willem van Oranje stond, weinig bewaard gebleven. Een paar ruïnes vertellen de toeschouwer waar ooit die oude Burcht heeft gestaan na. Ter herinnering aan de Graaf die later Prins werd en zijn geboorteplaats bouwde men tussen 1872-1875 met Nederlandse steun een 40 meter hoge toren, de Wilhelmsturm. Deze toren geeft sindsdien het stadje Dillenburg zijn skyline. De Wilhelmsturm is ingericht als Oranjemuseum, met tal van herinneringen aan de "Vader des Vaderlands". Onder de toren bevinden zich de onderaardse gewelven en de kazematten van de burcht, die eveneens bezichtigd kunnen worden. In de kazematten konden indertijd zo'n 3000 soldaten worden gelegerd ter verdediging van de "Dillenburg". |
Wapen Dillenburg |
Overige attracties bij een rondgang door Dillenburgs onderaardse gewelven zijn de "leeuwenkuil" met 62 m1 diepe put en de zogenaamde "Rubensgevangenis". Aan de voet van de berg staat de evangelische kerk St. Johannis, gebouwd aan het eind van de vijftiende eeuw, waar verschillende leden uit het Huis Nassau-Dillenburg zijn begraven. Hier zijn onder meer de ouders van Willem I van Oranje,Willem de Rijke en Juliana van Stolberg bijgezet. Ook diens broer, Graaf Johan VI van Nassau-Dillenburg, kreeg hier zijn laatste rustplaats .Boven op de berg staat een standbeeld van Willem de Zwijger, dat in 2000 feestelijk werd onthuld door Koningin Beatrix. |
Willem van Oranje werd in het slot hoog boven de stad geboren en ten doop gehouden. Aan de voet van de berg staat de Johanniskerk. Het Grafelijke huis had zijn eigen ingang en galerij in het kerkgebouw. De kerk (uit 1491) is begin vorige eeuw met steun van Koningin Wilhelmina en de Duitse Keizer gerestaureerd. Van beiden ging het voorgeslacht hier naar de kerk. In een kleine zijkapel staan vier grote, loden kisten. Vier slotbewoners zijn daar bijgezet. Het zijn nazaten van Graaf Jan van Nassau. Een plaquette geeft aan dat Jan zelf met zijn beide ouders onder het hoger gelegen koor van de kerk is begraven. Op de zolder van de kerk stichtte Jan destijds een Latijnse school, die daar meer dan 200 jaar was gehuisvest. Daaruit ontstond het huidige Dillenburgse gymnasium, de Wilhelm-von-Oranien-Schule. Ook Willem van Oranje kwam meerdere keren in de Johanniskerk, onder andere bij de doop van zijn zoon Maurits. In 1510 was hij met zijn eerste vrouw aanwezig bij de ingebruikneming van de bronzen klok. Die klok, bijna 500 jaar oud, luidt nog dagelijks om 12.00 en 19.00 uur. |
||
Hoftuin kasteel Dillenburg |
Oudste Wapen Willem I van Nassau |
Orangerie Dillenburg |
De bekende Duits geschiedschrijver Johann Textor vermeld in zijn Nassauer Kroniek van 1617 dat de hoftuin van het Slot Dillenburg op het zuiden ligt. De tuin is groots en weids van opzet en allerlei fruitbomen geven een cachet aan de inrichting ervan. Rozenstruiken en bloemenperken zijn een stille getuige van de weldoordachte aanleg en invulling van dit stuk grond. Helaas is de oer-aankeg van de hoftuin - in 1489 - niet meer aanwezig. Die tuin bevatte toen zeer zeldzame rozenstruiken en fruitbomen die hedentendage niet meer te vinden zijn. Wat nu resteert, tussen de Rehgartenstrasse, de Wilhelmsplatz, der Franfurterstrasse en de muren is slechts een magere afspiegeling van wat ooit de Hoftuin was, tesamen met de Orangerie waarin een Koetsmuseum is gevestigd. De oude Orangerie werd in 1719 door Vorst Willem de Goede van Nassau-Dillenburg gebouwd. Oorspronkelijk diende het als kweekhuis voor exotische planten waar Willem de Goede veel van hield. In de loop van de tijd kreeg dit gebouw verschillende bestemmingen. De Orangerie werd gebruikt als Godshuis voor de kleine Lutherse Gemeente (1806 - 1893). Daarna maakte de plaatselijke Katholieke bevolking ervan gebruik. Tenslotte diende het als Turnhalle voor sporter's en als laatste deed het dienst als voedingsopslag. Sinds 1970 is de oude Orangerie een museum geworden. |
||
Het oude archiefgebouw |
Woonhuis Prins Willem V |
Van de stenen die afkomstig waren van het afgebroken Slot Dillenburg werd in 1763 een Archiefgebouw neergezet. De linker foto toont het gebouw. Het Archief heeft is in een beige kleur geschilderd en wordt op diverse plaatsten - kozijnen en steunbeeren - doorbroken met een felle kleur bruinachtig Rood. Het dak is bedekt met zwarte leistenen platen en op het dak is een kleine toren te zien waarin ook een klok werd aangebracht. De voormalige paradeplaats is thans omringt met fraaie bloemperken. In 1766 nam hier - als eerste - het Nassause Archief haar intrek. In de tijd van Napoleon 1806-1813, werd het gebouw volledige verbouwd en gebruikt als Paleis van Justitie. De jaren daarna zetelde er het Amtsgericht in. Sinds 1971 is het in gebruik als Kriminalkommisariat. De rechterfoto toon het Prinsenhuis van Prins Willen V van Oranje. De in laat barokke bouwstijl van 1772 gebouwde huis aan de Wilhelmstrasse 24, werd in 1803 in gebruik genomen. Het huis kreeg in de volksmond de naam Prinzenhaus. Als er een familielid naar Dillenburg kwam, werd hij of zij ingekwartierd in dit huis. Tegenwoordig is het bij de Duitse Deelstaat Hessen in gebruik voor diverse doeleinden. Daarmee is de volksbenaming in feite vervallen. |
|
De Rivier de Lahn is een ruim 242 km lange rivier. Het water mondt uiteindelijk uit in de rivier de Rijn. De Lahn ontspringt net onder top van de Lahnkopf (Rothaargebirge) op een hoogte van ongeveer 625 meter. In het zuidoosten van het gebied Nordrhein Westfalen aan de grens het de Duitse deelstaat Hessen beweegt zij zich in oostelijke richting Caldern. Bij het lieflijke dorpje Coble komt de Ohm - die naam heeft het nog - in de rivier de Lahn uit. Vervolgens verandert deze rivier zijn stroomrichting van oost naar zuid. Bij Giessen wisselt de Lahn wederom haar stroomrichting en vervolgt haar weg in zuidwestelijke richting. Bij de prachtige stad Wetzlar, dat midden in een zeer fraai natuurgebied ligt waarvan het overgrote deel ooit op Oostduits grondgebied lag, mondt de rivier die inmiddels de naam draagt van Dill in de Lahn uit. Na wetzlar wordt het dal dat de Lahn omgeeft iets nauwer. |
|
Bij Weilburg komt er nog een rivier bij, de Weil.Bij Aumenau verandert de Lahn van koers en gaat in westelijke richting verder. Voorbij de stad Diez mondt de Aar ook in de Lahn uit en bij Lahnstein bereikt zij haar eindpunt, de Rijn. Er is een flink aantal lokale riviertjes, stromen, kadi's en wat dies meer zij, die gebruik van van het stroomgebied van de Lahn. Dat zijn de Pad, de Dautphe, de Ohm, de Allina, de Zwester Ohm, de Selzbode, de Lumde, de Wieseck, de Kleebach, de Dill, de Solmsbach, de Ulmbach, de Weill, de Kerkerbach, de Emsbach, de Elbbach, de Aar, de Gelbach, de Dorsbach en tenslotte de Muhlbach.Dan een flink aantal gehuchten, dorpen en steden worden aangedaan. Bad Laasphe, Biedenkopf, Colbe, Marburg, Welmar, Lollar, Giessen, Wetzlar, Solms, Laun, Lohnberg, Weilburg, Villmar, Limburg, Diez, Nassau, Laurenburg, Bad Ems en aan het eind Lahnstein. |
Kortom. Slot Dillenburg was een Burcht in Dillenburg in de deelstaat Hessen in Duitsland dat in 1240 door Hendrik 'de Rijke' Graaf van Nassau werd gebouwd. Het Slot wordt voor het eerst genoemd in een historisch document uit 1254. De eerste versie van het slot was gebouwd op de huidige Schlossberg, maar er zijn geen afbeeldingen van omdat het een houten Burcht was die verloren ging tijdens de Dernbacher Fehde. Beroemde bewoners * In 1533 werd er Willem van Oranje geboren. Vanuit het slot organiseerde Willem van Oranje het Nederlandse verzet tegen de Spaanse onderdrukkers. Tegenwoordig is er van het oorspronkelijke slot bijna niets meer over. Het werd in 1760 tijdens de Zevenjarige oorlog door de Fransen vernietigd. Ter herinnering aan Willem van Oranje werd in 1873 de Willemstoren (Wilhelmsturm) gebouwd. In deze toren bevindt zich heden het Oranje-Nassau museum. Dillenburg maakt deel uit van de toeristische Nederlands-Duitse 'Oranje-route' die 2.400 kilometer lang is en vele plekken aandoet in Nederland en in negen Duitse deelstaten. |
||
De Stadskerk van |
Dal van de rivier de Lahn en |
Het Slotpark |
Tegenwoordig is Dillenburg een welvarende stad met ongeveer 24000 inwoners. Deze leven van het toerisme, paardensport en industrie dat welig tiert. Het vormt een onderdeel van de zogenaamde Oranje-route die werd uitgestippeld om liefhebbers van ons Koninklijk huis en de voorvaderen ervan duidelijk te maken, waar de oerbron van de geslachten Nassau en Oranje is gelegen. De vader en moeder van Prins Willem I van Oranje, Graaf Wilhelm de Rijke en Juliana van Stolberg liggen begraven in de Stadtkirche van Dillenburg, tesamen met een van zijn broers Graaf Johan VI van Nassau-Dillenburg. In een aanpalende grafkelder vindt de bezoeker vier machtige Sarcofagen waarin het gebeente van de laatsten van de Vorstenfamilie van Dillenburg ter ruste zijn gelegd. Het oude slotpark met zijn ruines, zijn nog slechts overblijfselen van wat ooit eens een prachtig slot en uitgebreid park is geweest. Het al sinds 1769 bestaande stoeterij complex aan de Wilhelmstrasse in Dillenburg wordt tegenwoordig in moderne vorm als een zelfstandig staatsbedrijf geleid en zet de traditionele hengstenhouderij voort. Met een nieuw management en hoog gekwalificeerde medewerkers heeft de Hessische Staatsstoeterij zich tot een competentiecentrum voor paardenfokkers en paardensporters in Hessen ontwikkeld. Daarmee verlegt het bedrijf de grenzen op het gebied van opleiding en bijscholing van ruiters en rijders. |
||
