 |
Het Ontstaan der Nederlanden |
|
Ontstaan van ons land
De wereld was altijd al een smeltkroes van een grote verscheidenheid aan Volkeren. In bijvoorbeeld Azie, Amerika, Afrika, Australie komen praktisch alle soorten en ook in alle kleuren levende wezen voor die zich mens mogen noemen. Of zij dat waard zijn is vers twee. Niet overal op onze aardkloot kwamen deze specimen (mensen) tot ontplooiing. Europa was een van de plekken waar de mensheid zich redelijk goed kon ontwikkelen. Niet alleen door de aanwezigheid van bosrijke gebieden, visrijke wateren en een grote maar vaak gevaarlijke wildstand, kregen de mensachtigen de kans zich te bewijzen en verder te onwikkelen maar ook door het aanwezige intellect dat ons boven de dieren plaatste. Alsof we God waren. Neem nu het fenomeen van de jaartelling. De christelijke jaartelling werd (met terugwerkende kracht) geïntroduceerd door de Scytische monnik en tijdrekenaar Dionysius Exiguus, die in of kort na AD 525 zijn paastabel met de hierin vervatte nieuwe jaartelling presenteerde aan officiële vertegenwoordigers van paus Johannes I. Hoewel Dionysius Exiguus de omstreeks AD 400 door de Iberische historicus Orosius geïntroduceerde jaartelling Ab Urbe Condita (vanaf de stichting van de stad Rome) waarschijnlijk reeds kende (maar nooit gebruikte), schijnt Bonifatius IV (omstreeks AD 600) de eerste te zijn geweest die zich realiseerde wat het verband is tussen deze jaartelling en de christelijke jaartelling (hij stelde dat AD 607 = AUC 1360). Het heeft echter uiteindelijk nog meer dan twee eeuwen geduurd voordat men ertoe kwam de Christelijke jaartelling ook echt in gebruik te nemen als een volwaardig systeem ten behoeve van de datering van historische gebeurtenissen. Dat gebeurde pas door toedoen van de Engelse chronoloog en historicus Beda Venerabilis (in AD 731). Het is overigens een misverstand te menen dat kalender en jaartelling het zelfde is. Zo is er de Romeinse kalender, die achtereenvolgens in vele verschillende gedaanten sinds de stichting van Rome tot op de dag van vandaag heeft bestaan. De voorlaatste gedaante van de Romeinse kalender was de Juliaanse kalender (van -45 tot 1582), de laatste de Gregoriaanse kalender (vanaf het jaar 1582). We kunnen daarentegen niet zomaar spreken van de Romeinse jaartelling, of het zou de jaartelling ab urbe condita moeten zijn, maar toen deze in gebruik genomen werd, was er al meer dan een millennium van de geschiedenis van Rome voorbij. Evenmin kunnen we zomaar spreken van de christelijke kalender, want van 325 (niet eerder) tot 1582 was dat de Juliaanse kalender, en vanaf 1582 de Gregoriaanse. De reden dat we daarentegen wel kunnen spreken van de christelijke jaartelling is dat deze in het jaar 525 door Dionysius Exiguus geïntroduceerde jaartelling bedoeld was te zijn begonnen met Jezus' incarnatie. Dat Jezus mogelijk een half decennium voor het jaar 1 werd geboren doet daar niets aan af. |
||
Een van die volkeren die een definitieve plaats in de historie van mensen veroverde waren de Romeinen. Talloze volkeren hebben zij - zonder aanzien des persoons - onderworpen. Vaak met succes maar soms ook niet. Totdat de dag aanbrak dat zij zich moesten verdedigen tegen woeste aanvallen van andere volkeren, waaronder de Hunnen onder leiding van Atiila de Hun. Door deze aanvallen waren de Romeinen gedwongen hele stukken land, grote gebieden en uitgestrekte vlakten op te geven en terug te gaan naar hun vaderland. De stad Rome. Als de Romeinen zich langzaam maar zeker terugtrekken op hun eigen stek, de stad Rome, om zich van de aanvallen der Hunnen (Atilla) te ontdoen, blijft er een machtsvacuum achter in de landen die zij ooit bezet en onderdrukt hadden. Als die mist op is getrokken, komen rond 440 na Christus twee belangrijke Frankische stammen tevoorschijn. Enerzijds de Ripuariërs die ruim 50 jaar tussen de Rijn en de Maas hebben gewoond en anderzijds de Saliërs die land hadden tussen de Rijn en de Schelde en daar hun leefgebied bezaten. Zij maakten de geschiedenis van het Onstaan der Nederlanden. |
De Nederlanden |
Uit die historie kwamen in ons werelddeel bijvoorbeeld de Visigothen en zelfs de Batavieren die de Rijn afzakten tevoorschijn, op zoek naar een betere leefomstandigheid of misschien nieuwsgierig naar leven elders. Ook bij die stammen had je rangen en standen, goede en slechte mensen. Het hoort er nu eenmaal bij, dat een volk zo in elkaar zit, zo is opgebouwd. Dus is het geen wonder dat er Heersers, Stamhoofden, Koningen en misschien wel goede leiders nodig waren om het gepeupel of zoals u wilt het volk, te leiden naar een betere toekomst en een beter bestaan. Dankzij die ontwikkeling zijn wij er hedentendage. Het is een eeuwenoude traditie. De Heersers van de Nederlanden kwamen van lang geleden uit een tijd die wij ons niet eens kunnen herinneren zonder het geschreven woord, gelardeerd met platen, tekeningen of foto's. Het gewone volk werd overheerst, misbruikt, gekneveld en vaak letterlijk uitgekleed, want dat was traditie. Deze traditie voorkomende uit Heersers en wat dies meer zij, heeft ons altijd geregeerd en zullen dat ook blijven doen, zolang er een Heerlijkheid, Koninkrijk of een Keizerrijk of iets dat daarop lijkt zal bestaan. |
| Voor het gemak, hebben we hier - voor zover dat mogelijk was - een overzicht van de vele Dwingelanden, Potentaten, Tirannen enz vervaardigd. Ook voor zover kon worden na gegaan, zijn zij waarschijnlijk van wezenlijk invloed geweest op het onstaan van de Geslachten van Oranje en Nassau. In de navolgende pagina's wordt - in beknopte stijl - een overzicht vermeld van het leven van hun voorvaderen, als Merovingers, Pippijniden, Karolingers, Bourgondiërs, Habsburgers enz. Stapsgewijs wordt de lezer vertelt, soms met anecdotes en andere interessante verhalen over deze mensen, die lang geleden de voorboden waren van de Hertogen, Prinsen, Vorsten Koningen en Koninginnen die ons regeerden en nog doen. | ||
Merovingers
|
Pippijniden
|
Karolingers
|
Bourgondiërs
|
Habsburgers
|
Stadhouders Van Oranje Nassau
|
Napoleontische heersers
|
Koningshuis Van Oranje-Nassau
|
Merovingers Merovech I (Meroveus) 415-456. De afkomst van de Merovingische koningen is door mythen omgeven. Merovech (Meroveus) zou omstreeks 415 geboren zijn als zoon van Chlodion, bijgenaamd 'de langharige'. Het is daarom dat de Merovingers uit dit geslacht ook wel worden aangeduid met 'de langharige koningen'. Deze koningen werden verondersteld hun macht te ontlenen aan hun lange rode haar. Het knippen van hun haar stond gelijk aan een verlies van macht. Van Chlodion (en diens vader Pharamond), wordt aangenomen dat ze uit legenden zijn voortgekomen en niet werkelijk bestaan hebben. Ook van Merovech is niet met 100% zekerheid vast te stellen dat hij werkelijk geleefd heeft. |
|
Koning Merovech I |
De figuur Merovech heeft in de loop der tijden mythische vormen aangenomen. Zo wordt van hem verteld dat hij geboren is uit twee vaders. Toen zijn moeder zwanger van hem was, ging ze zwemmen in de oceaan. Eenmaal in het water, werd ze verleid dan wel verkracht (al naargelang de versie van het verhaal) door een onbekend zeemonster, "bestea Neptuni Quinotauri similis". Dat wil zeggen een beest van Neptunus gelijkend op een Quinotaurus. Door dit creatuur, half zeemonster en half stier, werd de zwangere koningin een tweede maal bevrucht. Toen Merovech geboren werd, stroomden er twee soorten bloed door zijn anderen: dat van de Frankische koningen en dat van een zeemonster. De uitdrukking 'blauw bloed in de aderen hebben' is hiervan afgeleid (zeedieren als bijvoorbeeld kreeft en inktvis hebben blauw bloed). Er wordt ook wel beweerd dat Merovech een rechtstreekse afstammeling is van Jezus Christus wiens bloedlijn (via Maria Magdalena) door de tempelridders naar Europa gebracht zou zijn. Deze heilige bloedlijn van Jezus is in deze theorie "de graal". Merovech trouwde in 435 met Verica, afkomstig uit Westfalen (Duitsland). Men zou op basis hiervan wellicht aannemen dat de Frankische Koningen monogaam waren. Niets was echter minder waar! Sommigen hielden er, naar Oosters voorbeeld, zelfs een complete harem op na. Ook na hun bekering tot het Christendom hielden zij vast aan hun concubines. Zelfs als de aristocratie, onder druk van de kerk, de (openlijke) polygamie reeds lang had opgegeven. |
In 448 wordt Merovech I uitgeroepen tot Koning, hij wordt hiermee de eerste koning uit het geslacht van de Merovingers. Merovech is vooral bekend geworden door zijn strijd tegen de Hunnen. Hij helpt in 451 de Romeinse legeraanvoerder Aetius en Theodorik, koning van de Gothen, om de opmars van Attila de Hun te stoppen. De Hunnen richten grote schade aan. Als ze Parijs naderen wil de bevolking vluchten. De heilige Geneviève houdt de uittocht een halt toe door de Parijzenaars te verzekeren dat hun stad gespaard zal blijven. Merovech valt de Hunnen aan, ergens tussen Châlons sur Marne en Méry sur Seine (nabij Troyes). Na een verschrikkelijke veldslag worden de Hunnen teruggedreven. Deze gedenkwaardige slag op Catalunische velden (451) was evenwel niet beslissend want Atilla kon zich terugtrekken aan de overzijde van de Rijn. Merovech sterft in 458. Hij wordt opgevolgd door zijn zoon Childerik I. Het Merovingische geslacht is naar hem genoemd. Aangenomen wordt dat alle koningshuizen afstammen van de bloedlijn van de Merovingen. Ook zou de afstamming van 34 presidenten terug te voeren zijn op Merovech. |
|
|
Childerik wordt omstreeks 436 geboren als zoon van de semi-legendarische Merovech, grondlegger van de Merovingische dynastie. Ook de informatie over het leven van Childerik is veelal legendarisch. In het jaar 456 volgt hij op 20-jarige leeftijd zijn vader op als koning van de Salische Franken in Noord Gallië (Wallonië, Noord Frankrijk). De jonge koning Childerik toont echter een meer dan levendige belangstelling voor de dochters van zijn onderdanen die hier zo verbolgen over raken dat ze hem zijn troon ontnemen. Als Childerik ontdekt dat sommigen het plan hebben opgevat om hem te vermoorden, besluit hij te vluchten. Hij vindt onderdak bij Bisinus, koning van de Thüringse Franken en diens echtgenote koningin Basina. De koning die de Salische Franken als opvolger van Childerik hebben gekozen, ontpopt zich intussen als een wrede tiran en na bijna acht jaar in ballingschap te hebben doorgebracht, wordt Childerik in het jaar 463 dan ook door zijn onderdanen teruggeroepen en in ere hersteld. Nu Childerik weer koning is, besluit Basina haar man te verlaten om bij Childerik te gaan wonen die vervolgens met haar trouwt. Samen krijgen ze een zoon: Clovis. Nu Childerik weer aan de macht is, zet hij de expansiepolitiek van zijn vader voort. In het jaar 463 verslaat hij de Visigoten bij Orléans. Hij werkt daarbij samen met de Romeinse generaal Aegidius. De Romeinen hadden in deze periode nog steeds veel macht in Gallië. Pas met Childerik's zoon Clovis, werden zij definitief verdreven. De overwinning op de Visigoten werd gevolgd door overwinningen op de Saksen en de Alamannen. Deze koning trouwde met Ultrogotte. Childerik overleed in 481 op 45-jarige leeftijd te Doornik (= Tournai, in het zuiden van België)en ligt begraven in de Basilique in St. Denis in Frankrijk. Tijdens Childeriks regering was Doornik de hoofdstad van het Merovingische rijk. In 1653 ontdekte men bij toeval een graf uit de Frankische periode in Doornik ontdekt. dat was een bijzonder belangrijke ontdekking. Het gaf de historici de kans te weten te komen hoe dit soort volkeren en mensen leefden. Vooral hoe edelen en Koningen hun leefwijze en rijkdom hadden opgebouwd. Links: Childerik I, zoon van Koning Merovech |
In 1653 werd bij toeval het graf van de eerste ‘historische’ Merovingische priester-Koning ontdekt, in de crypte van de kerk van Sint Brixius, in Doornik. In een gouden zegel waren de naam en het portret van Childirici Regis gegraveerd, koning Childerik I. Het koningsgraf bevatte een buitengewone schat aan juwelen: 300 gouden bijen als evenzovele symbolen van het eeuwig leven; een gouden stierenkop met een Indische swastika op het voorhoofd; een gouden zonnehoofd met uitwaaierende stralen; het gevest van een zwaard versierd met een slang; een vuistbijl, een zilveren schotel en een kristallen bol met een diameter van vier centimeter, waarvan men aanvankelijk dacht dat die gediend had om de toekomst te voorspellen. Door de vondst van een zegelring met de inscriptie 'CHILDERICI REGIS' in het graf, neemt men aan dat Koning Childerik er begraven lag. De Franken lieten zich begraven samen met hun geliefkoosde voorwerpen (sieraden, ornamenten, wapens en zelfs hun paarden). In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, waren de Merovingers geen onontwikkelde barbaren. Ze waren weliswaar oorlogszuchtig en gingen bloedvergieten niet uit de weg, maar net als de oude Kelten hadden ze een oog voor schoonheid. De vondst, die bekend is komen te staan als de 'Schat van Doornik' bevatte dan ook veel prachtige sieraden en ornamenten (zie foto´s) |
||
Schat van Doornik |
Oorringen van Childerik |
Zegelring Koning Childerik |
| Koning Clovis (Chlodovech). Clovis (Chlodovech) wordt omstreeks 466 geboren als zoon van Childerik I en Basina van Thüringen. Hij volgt in 481, op slechts 15-jarige leeftijd, zijn vader Childric I op als koning van de Salische Franken. Zijn doel was om de Salische Franken ten noorden van de Rijn en de Ripuarische Franken tot één rijk te verenigen. Vanuit Doornik (Tournai in het zuiden van België) zet hij de opmars in. Zijn zegetocht begint in 486 met een overwinning op Syagarius, de laatste Romeinse gouverneur in het noorden van Gallië die regeerde over het gebied tussen de Somme en de Loire. Clovis neemt de stad Soissons in, het laatste Romeinse bolwerk. Syagrius vlucht naar de Visigoten maar hij wordt uitgeleverd en vervolgens in het geheim gedood. Plots strekt het gebied van Clovis uit tot de Loire en kan hij de andere Franken zijn gezag opleggen.In 493 trouwt Clovis in Soissons met Clothilde (Chrodechilde), zij is de dochter van Chilperik II, Koning van Bourgondië. Chilperik werd vermoord door zijn broer Gundobad. Clovis vraagt Chlotilde's hand en van Gundobad wordt gezegd dat hij te bang was om te weigeren. Koning Gundobads broer, Godegisel, probeerde in het geheim Clovis over te halen om Bourgondië binnen te vallen. Godegisel wilde namelijk zelf de troon veroveren. Het kan daarom ook zijn dat de moord op Chilperik nooit heeft plaatsgehad maar verzonnen was om Clovis' eventuele invasie te verantwoorden. Hoe dan ook, Gundobad vluchtte naar Avignon, waar hij een nieuw leger vormde en waarop Clovis zich met hem verzoende. Gundabad werd zelfs zijn bondgenoot in de strijd tegen de Visigoten (zie hierna). Godegisel zal later door Gundobad vermoord worden. | ||
Koning Clovis (Chlodovech) |
Clothilde schonk Clovis drie zonen. Zijn oudste zoon was van een onbekende Rijnlandse Prinses. Clothilde was katholiek en probeerde ook Clovis tot het Christendom te bekeren. Dit wilde aanvankelijk niet zo lukken totdat Clovis in 496 moest aantreden tegen de Alamannen, een confederatie van Germaanse stammen. Bij de Alamannen waren "alle mannen" welkom (vandaar de naam!). De Alamannen leven nog voort in de Franse benaming voor Duitsers: les Allemands. De slag bij Tolbiac of Zülpich verliep niet volgens plan en Clovis beloofde plechtig zich te bekeren mocht Christus hem de overwinning gunnen. Als de overwinning een feit is, houdt hij woord en enkele jaren later meldde hij zich met enkele duizenden krijgers bij Bisschop Remigius van Reims om zich te laten dopen. Met hem werden nog 300 edelen gedoopt tot christen.Dit betekende dat hij overging tot het katholieke Christendom, in tegenstelling tot de heersers van andere Germaanse stamkoninkrijken, die zich bekeerden tot het Arianisme (de leer van Arius van Alexandrië). Wat hield het Arianisme in? In 325 werd tijdens het Concilie van Nicea de drieëenheid (God, Zoon en Heilige Geest) tot dogma verheven. De Arianische Christenen geloofden echter niet dat Vader en Zoon één en dezelfde waren. De bekering van Clovis tot de Katholieke kerk is politiek gezien een slimme zet. Hierdoor krijgt hij namelijk de Gallo-Romeinen op zijn hand. |
Frankische Rijk |
Clothilde schonk Clovis drie zonen. Zijn oudste zoon was van een onbekende Rijnlandse Prinses. Clothilde was katholiek en probeerde ook Clovis tot het Christendom te bekeren. Dit wilde aanvankelijk niet zo lukken totdat Clovis in 496 moest aantreden tegen de Alamannen, een confederatie van Germaanse stammen. Bij de Alamannen waren "alle mannen" welkom (vandaar de naam!). De Alamannen leven nog voort in de Franse benaming voor Duitsers: les Allemands. De slag bij Tolbiac of Zülpich verliep niet volgens plan en Clovis beloofde plechtig zich te bekeren mocht Christus hem de overwinning gunnen. Als de overwinning een feit is, houdt hij woord en enkele jaren later meldde hij zich met enkele duizenden krijgers bij Bisschop Remigius van Reims om zich te laten dopen. Met hem werden nog 300 edelen gedoopt tot christen.Dit betekende dat hij overging tot het katholieke Christendom, in tegenstelling tot de heersers van andere Germaanse stamkoninkrijken, die zich bekeerden tot het Arianisme (de leer van Arius van Alexandrië). Wat hield het Arianisme in? In 325 werd tijdens het Concilie van Nicea de drieëenheid (God, Zoon en Heilige Geest) tot dogma verheven. De Arianische Christenen geloofden echter niet dat Vader en Zoon één en dezelfde waren. De bekering van Clovis tot de Katholieke kerk is politiek gezien een slimme zet. Hierdoor krijgt hij namelijk de Gallo-Romeinen op zijn hand. |
||
Clovis betrok de clerus en de Gallische Christenen bij zijn bewind. Met de steun van de bisschoppen en de Gallische Christenen kon Clovis zijn veroveringen voortzetten. Rijk van Clovis (zie kaart)In 507 koos hij Parijs als residentie (vanaf 509 wordt Parijs officieel de hoofdstad van zijn rijk). Van hieruit ondernam hij succesvolle veldslagen tegen de Visigoten. De Visigoten waren ook Germanen, oorspronkelijk afkomstig uit Noord Europa (Denemarken). De namen Göteborg en Gotland herinneren hier nog aan. In de loop der eeuwen trokken deze Goten via oost Europa steeds verder naar het zuiden. Op 24 augustus 410 vielen ze Rome binnen en in 412 volgde de invasie van Zuid-Frankrijk. Van de laatste Romeinse KIeizers kregen ze Aquitanië in beheer. Toen het West Romeinse Rijk in 476 definitief instortte (het Oost Romeinse Rijk bleef tot 1453 intact) leken ze de aangewezen kandidaat om het imperium over te nemen. |
Maar het zat hen niet mee. Na de slag van Vouillé (nabij Poitiers) in 507, bliezen de Visigoten de aftocht nadat Clovis hun Koning Alarik II had vermoord in de strijd. Clovis kon daardoor zijn grondgebied uitbreiden tot aan de Pyreneeën. Daarmee was het oude Gallië weer bijna herenigd. Clovis' dochter Clothilda trouwde na het overlijden van haar vader met Amalric, Koning van de Visigoten. Ze stierf echter op zeer jonge leeftijd, na wreed mishandeld en misbruikt te zijn door haar echtgenoot. Het leek erop dat Clothilda de rekening heeft moeten betalen voor de tragische dood van Alaric. Omstreeks 509 erkenden tenslotte ook de Ripuarische Franken, die de streek rond Keulen bewoonden, zijn heerschappij. Toen Clovis in 511, op 45-jarige leeftijd, overleed, was zijn rijk groter dan het huidige Frankrijk (Zuidwest Duitsland is er namelijk bij inbegrepen). De Franken waren op dat moment echter nog niet de heersende macht in West-Europa. Evenmin hadden ze de volledige leiding over Gallië, dat werd nog steeds verijdeld door de Bourgondiërs, maar Clovis had van de Salische Franken wel de grootse macht gemaakt temidden van de barbaarse stamkoninkrijkjes. Zijn vrouw Clothilde trok zich na de dood van haar man terug in de abdij St-Martin in Tours en stichtte tal van kerken en kloosters. Ze werd later heilig verklaard: Sint Clothilda (feestdag 5 juni).Na de dood van Clovis werd zijn rijk, overeenkomstig de Salische Wet, verdeeld onder zijn vier zonen. Zijn oudste zoon, Theodorik, heerste over Reims (hiertoe behoorde ook Toxandrië het latere Brabant), terwijl Chlodomer, Childebert en Chlotarius respectievelijk over Orléans, Parijs en Soissons regeerden.De Franken kenden geen erfopvolging van vader op oudste zoon. Het rijk, dat zij beschouwden als persoonlijk bezit en erfgoed, werd verdeeld onder alle zonen, die op hun beurt door strijd, intriges, broedermoord en via het huwelijk gesloten familiebanden, hun grondgebied weer moesten zien te vergroten. Het resultaat zou een opeenvolging van bloedvergieten en schanddaden zijn. Clovis en Clothilde lieten in Parijs een kerk bouwen de 'Basilique des Saints Apôtres Pierre et Paul'. |
Verdeling Rijk van Clovis I onder zijn zonen |
|
| Hij stond op de Mont Geneviève. Clovis is in deze basiliek begraven. Tijdens de Franse revolutie (1789) wordt zijn sarcofaag naar het depot van de Petits-Augustins verplaatst. Uiteindelijk vindt hij zijn definitieve rustplaats in de basiliek van Saint-Denis. Clovis wordt ook nu nog beschouwd als de grondlegger en de eerste koning van de Franse natie. Van 'Clovis' is de naam 'Lodewijk' van latere Franse koningen afgeleid: Clovis = Chlodovech = Louis (Lodewijk). | ||
|
Theodorick was de oudste zoon van Clovis, geboren uit het Germaanse huwelijk van zijn vader met een onbekende Rijnlandse. Zijn geboortedatum is onbekend. Theodorick was een bekwaam veldheer en werd door zijn vader meermalen ingezet in de strijd tegen de Visigoten. Als Clovis in 511 overlijdt wordt diens koninkrijk volgens de Frankische tradities verdeeld onder zijn vier zonen. Deze verdeling was niet gebaseerd op etnische, geografische of politieke gronden. Het enige wat een rol speelde, was dat de vier broers elk een deel kregen dat qua belastinginkomsten eenzelfde waarde vertegenwoordigde. De grenzen van de vier gebieden waren nauwelijks gedefinieerd. Het rijk werd ruwweg verdeeld in tweeën: het gebied ten Noorden van de Loire (het gedeelte van Gallië dat de Merovingers als eerste hadden veroverd) en de gebieden ten zuiden daarvan (waaronder Acquitanië). Theodorick kreeg het gebieden aan de linkeroever van de Rijn, aan de Moezel en de Maas met Reims als hoofdstad. Het was zeker geen toeval dat de noordelijke gebieden, die het meeste blootstonden aan aanvallen van buitenaf, aan Theodorick met zijn ruime militaire ervaring toevielen. Chlodomer kreeg het land tussen de Loire en de Rijn met Orléans als hoofdstad. Zijn gebied vormde als enige één geheel. Childebert kreeg gebieden in het huidige Normandië, aan de Seine en in Bourdeaux. Zijn hoofdstad werd Parijs. Chlotarius kreeg de vanoudsher Frankische gebieden ten noorden van de Somme en een wat vaag omschreven gebied in Acquitanië. Soissons werd zijn hoofdstad. |
Omstreeks 524 trekt Theodorick, samen met zijn halfbroer Chlodomer, ten strijde tegen de Bourgondiërs. Chlodomer komt daarbij om het leven. Zijn twee zonen (en erfgenamen) worden vermoord door Theodorick's andere broers Childebert en Chlotarius. Het gebied van Chlodomer wordt vervolgens verdeeld tussen de drie overgebleven broers en ook Theodorick mag dus delen ervan aan zijn rijk toevoegen. In 526 plundert hij Auvergnië. In 532 trekt hij, samen met zijn halfbroer Chlotarius, op tegen de Visigoten. Zijn grootste succes is zijn overwinning op de Thüringers in 531, ook weer met hulp van Chlotarius. Hierdoor kan hij zijn rijk opnieuw flink uitbreiden. In 534 wordt het rijk van Theodorick nogmaals uitgebreid met een flink deel van het nu eindelijk verslagen Bourgondië. Hoewel Theodorick even gewetenloos en gewelddadig was als de andere Merovingische Koningen, mogen we hem toch met recht de meest energieke en daadkrachtige van Clovis zonen noemen. Na zijn dood in 534 werd hij opgevolgd door zijn zoon Theodebert. |
|
